Ostala dva sina hafiza Mehmeda ef, Muhamed ef. i Ali Šah, umrli su mladi u Rogatici.
Muhamed-Emin ef. (najstariji sin hafiz Mehmed ef.) imao je 6 sinova: Mehmed-Rešid ef, Edhema, Ataulaha, Hasiba, Čamila i Ališaha.
Mehmed-Rešid ef. je rođen u Rogatici 1807. g. Visoko obrazovanje je stekao u Istanbulu, nakon čega je imenovan za muftiju u Rogatici, a zatim je bio kadija u Mostaru, Bihaću i Banjoj Luci, gdje je i umro u 59. godini života 1865 g, a ukopan je u haremu Ferhat-pašine džamije, nedaleko od munare. Išao je na hadž, ali se ne zna kada. Bio je vrlo obrazovan. Pisao je i stihove na turskom jeziku, ali se od njegova književnog rada vrlo malo sačuvalo. Sa arapskog jezika preveo je na turski djelo o ličnoj higijeni, a naslov djela je: »Favaid al-mihnat fi kavaid as-siha« (Koristan dar o higijeni). Jedan primjerak ovog djela nalazi se u biblioteci Gazi Husrev-bega u Sarajevu, o Mehmed-Rešidu ef. je pisao dr Šabanović u svome djelu: »Književnost muslimana B.H. na orijentalnim jezicima« strana 579 i 580. O njemu je pisao i h Mehmed Handžić (»Književni rad«, str. 108-109, 115, broj 3) te H Kreševljaković: Novi behar, broj 8,9 i 10 z1933. god.
Drugi sinovi Muhamed-Emina ef. su: Edhem, umro je u Istanbulu dok je bio na naukama, a Ataulah-Hasib i Ališah umrli su mladi u Rogatici. Ćamil je završio nauke u Istanbulu, vratio se u Rogaticu, ožanio se i bio kadija do 1902. g, kada je umro.
Drugi sin hafiza Mehmeda ef. Lutfulah-Edib ef. je imao tri sina, koji su se po ocu prozvali još i Lutfikadići, i to: Abdulah-Latif, Mehmed-Hasib i Sulekman-Nedžib.
Abdulah-Latif je, nakon završenih nauka u Istanbulu, imenovan za kadiju u Silopči (Rumenlija), zatim u Karaferiji (okrug Solun), a zatim u Jenidže Vardaru, pa u Trhali.
Muhamed-Hasib bio je nježna zdravlja, a bio je kadija u Rogatici, Čajniču, Foči, Plevljima, pa opet u Foči i Višegradu, gdje je i umro u 52. godini života.
Sulejman-Nedžib je bio kadija u Bihaću, Elbasanu, Mostaru, Plevni, a zatim je bio kadija za deset srezova u Trabzonu (Anadol), a onda u Brkoči (Rumelija) i u Trhali. Umro je u 60. godini života.
Mehmed-Hasib, drugi sin Lutfulah-Ediba ef, imao je dva sina: Lutfulaha i Abdulaha.
Hafiz Lutfulah ef. je bio kadija u Duvnu, Gračanici, Prijedoru, Sanskom Mostu i Kladnju, gdje je i penzionisan. Nastanio se u Rogatici, gdje je i umro 1903. g.
Drugi sin Mehmed-Hasiba, Abdulah, nije bio ni u kakvoj službi, a umro je u Rogatici 1906. godine.
H. Mehmed-Rešid ef. imao je sinove: Ejuba (hadži Ejub-Šakir), Muhamed-Teufika, Husein-Nurudina, Abdulaha, Lutfiju i Behdžeta. Osim Ejuba i Husein-Nurudina, drugi sinovi su mu pomrli još za života.
Hadži Ejub-Šakir ef. rođen je 1814. g, a bio je kadija u Kladnju, Cazinu, Prijedoru, Dubici, Derventi, Rogatici, Prnjavoru, Bihaću, Gračanici, Čajniču, pa opet u Rogatici.
Učestvovao je u borbama između Turaka i Srba, a pod komandom Dželaludin-paše. Borio se i protiv Austrijanaca prlikom okupacije Bosne i to kod Gračanice i Doboja. Imao je 14 djece koja su mu još za života pomrla, osim sinova Osman-Nurije i Ahmeda, te kćeri Šaćire, Almase, Fatime i Adile. Umro je u 79. godini života, a ukopan je u Rogatici u groblju Zahridom.
Drugi sin hadži Mehmed-Rešida ef. Husein-Nurudin rođen je u Rogatici. Početne nauke učio je u Rogatici pred šejhom Osmanom ef. i pred tadašnjim kadijom, svojim amidžićem, h. Mehmed-Hasibom ef, a kada mu je otac postao kadija, onda pred Lofčalijom Nazifom ef, pa u Bihaću pred Hujić Ibrahimom ef. 1861. godine položio je u Sarajevu, pred naročito formiranom komisijom, ispit za kadiju u Gradišci. 1865. g. premješten je u istom svojstvu u Gračanicu i Gradačac.
U to vrijeme izašla je carska naredba da kadije koje služe u Bosni imaju da se podvrgnu naročitom ispitu u Istanbulu, on je otišao u Istanbul gdje je ostao neko vrijeme i položio taj ispit, a onda je 1870. g. imenovan za kadiju u Izmiru (Turska). Tu je odlikovan ordenom »Medžidija V reda«, a kasnije ordenom »Muderris od Erdene«. U Izmiru je služio kratko vrijeme, pa je iz zdravstvenih razloga premješten za kadiju 1871. g. u Pljevlju.
U Pljevljima, gdje ga je zatekla i okupacija BiH od strane Austrougarske monarhije. Za vrijeme Austrougarske monarhije bio je član Ulema medžilisa u Sarajevu, a za njega dr Mustafa Imamović u svojoj knjizi »Pravni položaj i unutrašnjo-politički razvitak B. H. od 1878-1914.« iznosi na strani 107 da su ga austrougarske vlasti smatrale vrhovnim predstavnikom IVZ-a do imenovanja prvog reis-ul uleme Mustafe Hilmi-ef. Omerovića 1882. g. Zatim je imenovan za Vrhovnog šeriatskog sudiju, koju je dužnost obavljao do 1916. g, kada je penzionisan kao predsjednik toga suda. Preselio se u Rogaticu i tu je 12. 4. 1921. g. umro, a ukopan je kod Careve džamije, s desnu stranu munare.
Hadži Nurudin ef. se dvaput ženio, prva žena mu je bila Dževahira Hadžiavdić, kćerka Mustafe (Mujage), a ona je potomak Refika H. Avdića, jedinog Šejhul-islama Osmanlijskog carstva iz Bosne, o kome je pisao Dr Hazim Šabanović na str. 582-583 u svom djelu: »Književnost muslimana B.H. na orijentalnim jezicima«, sa Dževahirom je imao 6 djece, sinove: Abdulaha i Muhameda, te kćeri: Esmu, Belkisu, Hajriju i Behiju.
Nakon smrti prve žene oženio se po drugi put sa Hasnijom Svrzo i sa njom imao kćerku Mesudu, udatu za Salku Hasanbegovića u Sarajevu. H. Nurudin ef. je imao i sestru Almasu udatu za Sulejmana Ruždića u Sarajevu, a iz tog braka su djeca: kći Ševala ud. Drnda, te sinovi: Muhamed, Lutvija i Abdulah Ruždić.
Nastaviže se